الان بیشتر از یک ماهه که تصمیم دارم مطلبی را اینجا بنویسم ولی نمیشد. اولش که عصبانی بودم نمیخواستم تو عصبانیت چیزی را اینجا بنویسم بعدش هم از تب و تابش افتادم تا اینکه امروز یکی بخاطر حراج امروز(جمعه سیاه) تو شهرک ما کشته شد دلم میخواست درباره اش اینجا چیزی بنویسم ولی از اونجایی که اینجا وبلاگ پسری هست منم از روز اول سعی کردم اینجا چیزی غیر از پسریم ننویسم واسه همین دیدم بهتره که این توضیح را درباره وبلاگم بدم :(چه مقدمه طولانی شد)
بیشتر از یک ماه پیش تو این وبلاگ، نویسنده وبلاگ که یک پزشک هستن مطلبی را نوشتن درباره اینکه یک مادری با فرزندش رفته مطب دکتر و ناراحت بوده از اینکه چرا دکتر حوصله بچه اش را نداشته و بهش گفته چرا با بچه ات اومدی مطب یا یک چیزی تو همین مایه ها. من واسه این آقای دکتر کامنت گذاشتم که کار این مادر را صد در صد تایید نمیکنم ولی گاهی پیش میاد که آدم مجبور میشه با بچه اش همه جا بره حتی مطب دکتر.همه ما میدونیم که بردن یک بچه به مطب دکتر اصلا کار درستی نیست ،جایی که منبع هزار تا مریضیه ولی اگه دست تنها باشی و هیچ کس را نداشته باشی که بچه ات را برات نگه داره گاهی مجبور میشی که با بچه ات مطب دکتر هم بری( من خودم دو هفته پیش سرما خیلی بدی خوردم این روزها هم که نزدیک کریسمس هست کار بابایی جوری شده که هفت روز هفته از ساعت ۸ صبح میره سر کار تا ۱۰ شب واسه همین مجبور شدم که با پسری برم دکتر حتی از دکتر هم معذرت خواهی کردم که بچه ام را با خودم اوردم ولی دکترش اونقدر فهمیده بود که درکم کرد و گفت اصلا اشکالی نداره و با بازی و شوخی با شایان معاینه ام کرد)
مادر بودن و داشتن یک فرزند شاید چیزی باشه که تا تجربه اش نکنی نتونی درک کنی که چی میگم .بیست و چهار ساعت شبانه روز و هفت روز هفته باهاته نمیتونی بگی من امروز مریضم یا خسته ام یا کسلم امروز نگهش نمیدارم ولی از فردا که شارژ شدم بیشتر بهش میرسم چون به اون بچه باید غذا داده بشه پوشکش عوض بشه بهش رسیدگی بشه پس هیچ استراحتی نداره هر کاری را تو دنیا میشه مرخصی گرفت غیر از این یک کار. مثلا من شایان را مهد دانشگاهمون میفرستم و اونجا هم فقط ساعاتی شایان را نگه میدارن که من تو کلاس باشم و برنامه کلاسی ام را از طرف دانشگاه دارن پس من نمی تونم بچه ام را هیچ جای دیگه ای بگذارم حالا این شرایط منه خیلی های دیگه شاید محدودیت های دیگه ای داشته باشن این دلیل نمیشه که ما چون اون مشکل را نداریم از بیرون گود بشینیم و بگیم لنگش کن . حالا دلیل ناراحتی من از این وبلاگ نویس به اصطلاح دکتر این بود که توی کامنتها با یک کامنتی مواجهه شدم با این مظنون:
گلابی:
خودمونیم تو وب لاگهاشون عجب کامنت هایی داده بودن!!! نونی قرض هم میدان اساسی! از جواب های تو لذت بردم خیلی زیاد، به خصوص آخری که به غلط املابی اشاره کرده بودی! حالی بردم! تو حاشیه وب لاگ پی براه انواع مامان فومبولی هارو به قول تو دیدم! نمیدونم چطور وقت دارن وب لاگ بنویسن وقت ندران بچه پیش مادرشون ببرن بذارن!
ایرادهای هم که به ما میگیرن عزیزم جریان گربه و گوشته ؛)
یه چیزی یادم آمدم در همین زمینه , نمیدونم فیلم sex & the city را دیدی بالاخره یا نه، یه جای فیلم شارلت میگه تو یه مقاله new york times خوانده که بروکلین، منهتن جدیده، میراندا خیلی جالب میگه نویسندهٔ مقاله حتما ساکن بروکلین بوده! این هم حکایت همین افرده همش سفسطه+حسادت!
دکتر رضا:
دیدی اون لیست کنار رو !:)) وقت همه چی هست الا همین یه دونه :) آره فیلم رو هم دیدم . جمله هه رو هم یادمه اتفاقا :)
این کامنت تو اون زمان خیلی من را رنجوند ولی الان سعی میکنم بفهمم که هر کسی به اندازه فهم و شعور خودش میتونه اطرافش را ببینه
اول: دادن القاب زشت به مردم اصلا کار سختی نیست همونجوری که این آقا به مادرها میگه مامان فومبولی منم میتونم بهش بگم دکتر پیزوری ولی از اونجایی که من نه این آقا را میشناسم نه طبابتش را دیدم هیچ نظری درباره اش ندارم.
دوم: همه ما مامان فومبولی ها ابعاد دیگه ای از زندگی هم داریم به عنوان مثال خود من ، علاوه بر اینکه مادرم دانشجو هم هستم یک مهاجر هم هستم که میتونم صد ها صفحه ازش بنویسم .خیلی زیاد کتاب و مجله میخونم و فیلم میبینم که میتونم نقد های زیادی درباره شون بنویسم خلاصه بعدهای زیاد دیگه ای هم تو زندگی ام دارم که درباره همشون میتونم بنویسم ولی این وبلاگ را برای پسرم درست کردم و فقط میخوام درباره اون بنویسم برای اون و خانواده ام که ازم دورن و با خوندن اینجا کمی بتونن مراحل بزرگ شدنش را حس کنن
سوم: درباره لینک این کنار از اونجایی که این وبلاگ موضوعش در مورد بچه ام هست منم سعی کردم لینکهای مرتبط به این وبلاگ را اون کنار بگذارم که غیر از اون خیلی از وبلاگهای دیگه ای را هم به صورت روزانه میخونم که همش تو گوگل ریدرم هست من حدودا روزی ۱۰۰ پست وبلاگ میخونم که تو گوگل ریدرم به روز میشه ولی این دلیل نمیشه مادری را که فقط در مورد وبلاگ بچه ها مطلب مینویسه و فقط اونها را میخونه را مسخره کنم مثل این میمونه پزشکی را که فقط از طب مینویسه و فقط مطالب علمی و پزشکی میخونه را مسخره کنیم هر کس دوست داره زندگیش را یک بعدی کنه و فقط در مورد تخصص خودش مطالعه کنه مسئولش خودشه و جای کسی را تنگ نکرده .احتمالا این لینکهای این کنار هم به زودی برداشته میشه چون دیگه بلاگ رولینگ واقعا به رحمت ایزدی رفته.
خلاصه اینکه من فکر میکنم پزشکی که با زحمت درس خونده و تو مناطق محروم طرح گذرانده دلیلی نداره واسه این زحماتی که کشیده به مردم فخر بفروشه و انتظار داشته باشه که همه بخاطر کاری که کرده قربون صدقه اش برن چون راهی هست که خودش آگاهانه انتخاب کرده (البته این آقای دکتر معتقده که هیچ راه آگاهانه ای وجود نداره و همه چیز جبر روزگاره)
اون کسی هم که کامنت گذاشته که اینها وقت همه چیز دارن غیر از اینکه بچه شون را بدن مامانشون نگه داره بگم مامان های ما هیچ مسئولیتی در قبال اینکه بچه هامون را نگه دارن ندارن من که کلا از خانواده ام دورم و حق هیچ انتخابی را ندارم که بچه ام را بدم به مامانم یا نه(که البته اون از خداشه که شایان را نگه داره) ولی کسایی هم که به مادراشون نزدیکن اگه مادرهاشون بچه هاشون را نگه میدارن از لطفشونه نه وظیفه ای دارن نه هیچی چون اونها بچه داری هاشون را کردن و الان وقت استراحت و خوشی شونه که باید به مسافرت و گشتن بگذره اون کسی که بچه دار شده ماییم که در برابر بچه هامون مسئولیم
خیلی حرفها دارم که بزنم ولی از اونجایی که الان دیگه داره صبح میشه و منم حسابی خسته ام دیگه حوصله نوشتنشون را ندارم
من شهریور 1383 با همسر مهربونم ازدواج کردم و به نیویورک آمدم وساعت 16 دقیقه بامداد روز 16 اسفند 1384 پسریم به جمع خانواده کوچولومون پیوست من اینجا از شایانم مینویسم